……………….ഞാൻ ----------നമ്മൾ.............................

'ഞാൻ' എന്ന വാക്കിന്റെ സങ്കുചിതമായ അർത്ഥതലങ്ങളിൽ നിന്നും 'നമ്മൾ' എന്ന പദത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്കു ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക്, അത് അനിവാര്യമാണ്.... നമ്മൾ എന്ന പദത്തിന് ഓരോ വ്യക്തികളിലും ചെലുത്താനാവുന്ന സ്വാധീനം എത്രമാത്രം മഹത്തരമെന്നത് അനുഭവിച്ചു മനസിലാക്കേണ്ടതു തന്നെയാണ് ... ഒരു നല്ല സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ ഈ ലോകത്തെ നമുക്ക് നോക്കിക്കാണാനാകണം, ആ ലോകത്തിന്റെ സ്പന്ദനങ്ങൾ സ്പർശിക്കാനാകണം, വ്യവിധ്യങ്ങൾ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയണം, വേദനകൾ കണ്ടും കൊണ്ടും അറിയാനാകണം. ഈ ലോകത്തിനു പറയാൻ ഒരുപാട് കഥകൾ ഉണ്ട്; ഒട്ടിപ്പിടിച്ച വയറിന്റെ നിസ്സഹായതയുടെ, വേർപാടുകളുടെ, അടക്കിപ്പിടിച്ച സ്വപ്നങ്ങളുടെ, ആശയും പ്രത്യാശയും നഷ്ടപ്പെട്ട നിരാലംബരുടെ അങ്ങനെ എത്രയോ എത്രയോ കഥകൾ.. ഒറ്റയ്ക്ക് താങ്ങിയെടുക്കാൻ കഴിയാത്തിടത്തു, ഒറ്റയ്ക്കു സഹായ ഹസ്തമാകാൻ കഴിയാത്തിടത്ത് ഒരു നല്ല സമൂഹത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം വർധിക്കുന്നു, 'നമ്മൾ' എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥം കുറിക്കപ്പെടുന്നു. ആ പഴയ കടംകഥ, 'ഒത്തുപിടിച്ചാൽ മലയും പോരും' എന്ന കടംകഥ ഓർമപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു പറയട്ടെ, ഒരുമിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യത തന്നെയാണ്. 'ഞാൻ' എന്ന് ഒരാൾ ചിന്തിക്കുന്നിടത്തു ആ വ്യക്തിക്ക് ലഭ്യമാകേണ്ട സാമൂഹികജീവി എന്ന പരിഗണന പൂർണമായും നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ലേ.? ചിന്തകൾ പേരുകേണ്ടതാണ്, ഓരോ വ്യക്തിത്വങ്ങളും അത് പെരുക്കിയെടുക്കേണ്ടതാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ചിന്താശ്രേണി അവനവൻ നിശ്ചയിക്കുന്നതാണ് , സ്വന്തം ചിന്തകൾക്ക് നന്മയുടെ വിളവു കൊയ്യാൻ പാകത്തിനു വെള്ളവും വളവും നൽകേണ്ടത് അവനവൻ തന്നെയാണ്. ഒരു നല്ല സമൂഹത്തിനായ് നമുക്ക് നമ്മെ തന്നെ പാകപ്പെടുത്താം. ഞാൻ' എന്ന കുഞ്ഞിത്തിരകൾ ‘നമ്മൾ’ എന്ന തിരമാലകളായി ഈ സമൂഹത്തിൽ ആഞ്ഞു വീശട്ടെ, തീരത്തെ അശുദ്ധികൾ ഈ തിരമാലകളാൽ സമുദ്രാന്തരങ്ങളിലേക്ക് മുങ്ങിത്താഴുകയും ചെയ്യട്ടെ.

.......................................നന്ദി.............................................